بحران آب زیرزمینی هند
این رودخانه گنگ در هند است. در مقایسه با آبهای سطحی که میتوان دید شفاف و کدر هستند، وضعیت آبهای زیرزمینی هند که در لایههای زیرزمینی پنهان شدهاند، بدتر است.

هند با مصرف متوسط سالانه 230 میلیارد متر مکعب آب زیرزمینی بزرگترین مصرف کننده آب زیرزمینی جهان است که بیش از یک چهارم کل مصرف آب زیرزمینی جهان را به خود اختصاص می دهد. در هند، 60 درصد کشاورزی آبی و 85 درصد تامین آب آشامیدنی متکی به آب های زیرزمینی است که راه نجات هند است.
در مقایسه با آب های سطحی به شدت آلوده
مردم تمایل بیشتری به استفاده از آب های زیرزمینی دارند که آلودگی ندارند

(خودرو همان آب زیرزمینی است که دولت بر استخراج آن متمرکز شده است)
با این حال، در سال های اخیر، آب های زیرزمینی هند نه تنها کمتر و کمتر شده است، بلکه کیفیت آب نیز بدتر شده است. دقیقا چه چیزی باعث این شد؟
مروری بر آب های زیرزمینی هند
با توجه به محیط هیدروژئولوژیکی، سفره های آب زیرزمینی هند را می توان به شش دسته تقسیم کرد. دو دسته بزرگ عبارتند از سفره های سنگ سخت و سفره های زیرزمینی ضربه ای سست.

اولی عمدتاً در ناحیه مرکزی شبه جزیره هند پراکنده است و حدود 65٪ از کل سطح سفره های زیرزمینی هند را تشکیل می دهد. همانطور که از نام آن پیداست، این سفرههای زیرزمینی توسط لایههای سنگی سخت پوشیده شدهاند که نفوذپذیری ضعیف و ظرفیت ذخیرهسازی آب پایینی دارند. حتی اگر بارندگی مجدد وجود داشته باشد، به سرعت خشک می شوند.
دومی در دشت وسیع سند-گنگ-برهماپوترا جریان دارد و منبع 70 درصد از آب های زیرزمینی موجود هند است. آب های زیرزمینی اینجا نه تنها فراوان است بلکه کیفیت خوبی نیز دارد و چشمه های آب گرم در بسیاری از نقاط به بیرون می جوشد.
علاوه بر این، انواع آبخوان های زیرزمینی در محیط های مختلف زمین شناسی مانند سیستم کوهستانی در هیمالیا، سیستم رسوبی نرم و سیستم رسوبی سخت در خشکی در مرکز هند و سیستم آتشفشانی در منطقه غربی وجود دارد. این آب های زیرزمینی بسیار ناهمگن هستند.
در سال 2020، مجموع تغذیه سالانه آب زیرزمینی هند به 436 میلیارد متر مکعب رسید که بیش از 3300 برابر حداکثر رواناب سالانه رودخانه گنگ است. در این میان، بارش از جو نزدیک به 64 درصد از کل تغذیه آب زیرزمینی را تشکیل می دهد.
تحت تأثیر بادهای موسمی جنوب غربی، بارندگی مجدد در بیشتر مناطق هند از ژوئن تا سپتامبر هر سال انجام می شود و آب های زیرزمینی نیز از این قاعده مستثنی نیستند. سطح آب های زیرزمینی در برخی مناطق می تواند بیش از 5 متر قبل و بعد از باران های موسمی متفاوت باشد. سال گذشته سطح آبهای زیرزمینی در استاوان، نورسرای و راهویی در بیهار که از بارشهای موسمی بهره میبردند، 9 متر افزایش یافت.
با این حال، آب های زیرزمینی هند همیشه آنقدر فراوان نیستند و البته نمی توان همه آن ها را استخراج کرد. برخی از آنها بسیار عمیق هستند، برخی ساختارهای زمین شناسی پیچیده ای دارند و تنها حدود 91 درصد آنها را می توان استخراج کرد. از میان این بخش از آبهای زیرزمینی قابل بهرهبرداری، تنها 70 درصد «ایمن» و 30 درصد باقیمانده در حالت «بیش از حد بهرهبرداری»، «بحرانی» و «نیمه بحرانی» قرار دارند.

برای یک کشور بزرگ مصرف کننده آب مانند هند، حتی آب های زیرزمینی ناامن ارزش استخراج را دارد. در دهلی، هاریانا، پنجاب و راجستان در شمال غربی هند، نرخ توسعه آب زیرزمینی بیش از 100٪ است - مصرف سالانه آب زیرزمینی بسیار بیشتر از تغذیه سالانه است. در هیماچال پرادش، تامیل نادو و اوتار پرادش، سطح توسعه آب های زیرزمینی نیز می تواند به بیش از 70٪ برسد و تلاش های توسعه نیز نسبتاً بزرگ است.
در سالهای اخیر، به دلیل بهرهبرداری بیش از حد انسان از آبهای زیرزمینی و نرخ تغذیه کم، سفرههای زیرزمینی در بسیاری از مناطق هند با بحران بهرهبرداری بیش از حد مواجه شدهاند و وضعیت کنونی آنها همچنان دفاع روانی هندیها را به چالش میکشد.
مشکلات پیش روی آب های زیرزمینی در هند
در حالت ایده آل، زمانی که آلودگی آب با توسعه اقتصادی در تضاد باشد، توسعه اقتصادی باید جای خود را به حفاظت از منابع آب بدهد، اما واقعیت اغلب برعکس است. در هند 89 درصد از آب های زیرزمینی برای آبیاری، 9 درصد برای آب خانگی و 2 درصد برای تولید صنعتی استفاده می شود. می توان دریافت که آبیاری بزرگترین بخش استفاده از آب های زیرزمینی است.

در 40 سال گذشته، با پیشرفت مداوم انقلاب سبز و رشد مداوم جمعیت، استفاده فشرده از آب و ورودی کود به دو نقطه برجسته تولید کشاورزی هند تبدیل شده است. شدت کاشت و سطح آبیاری در نقاط مختلف روندی صعودی نشان داده است که در نتیجه بهره برداری بیش از حد از آب های زیرزمینی صورت گرفته است.
در کاشت کشاورزی پرمصرف ترین محصولات کشاورزی محصولات پرآب مانند گندم و برنج هستند. جمعیت عظیم هند را وادار کرده است که این محصولات را در مقیاس وسیع بکارد و در نتیجه منابع آب زیرزمینی زیادی را مصرف کند.
تخمین زده می شود که تا سال 2025، مناطق وسیعی در شمال غربی و جنوب هند با بحران تامین آب زیرزمینی مواجه خواهند شد، که ممکن است منجر به کاهش 20 درصدی در کل تولید محصول در هند و کاهش 68 درصدی در مناطق شدید شود که امنیت غذایی کشور را تهدید می کند. میلیون ها نفر

علاوه بر بهره برداری بیش از حد و هدر رفت، آلودگی آب های زیرزمینی هند نیز بسیار نگران کننده است.
آب های زیرزمینی معمولی معمولا بی رنگ و بی مزه هستند. پس از نفوذ و فیلتراسیون از طریق سازندهای سنگی، کیفیت آب نیز خوب است. برخی نیز سرشار از مواد معدنی و عناصر کمیاب هستند که برای بدن انسان مفید هستند. علاوه بر این، در مقایسه با رواناب سطحی، آب های زیرزمینی ذخیره شده در شکاف های رسانه های زمین شناسی عموماً به راحتی آلوده نمی شوند. با این حال، هنگامی که آن را آلوده، آن را یک دردسر بزرگ خواهد بود. نه تنها سلامت مردم را به خطر می اندازد، بلکه بر ثبات و توسعه پایدار جامعه نیز تأثیر می گذارد.

در حال حاضر، نزدیک به 60 درصد از مناطق در هند از نظر تامین و کیفیت آب زیرزمینی مشکل دارند. بر اساس آمار کمیته ارزیابی هند، میزان آرسنیک در آب های زیرزمینی در 68 منطقه از 10 ایالت از جمله هاریانا، پنجاب، اوتار پرادش، بیهار، جارکند، چاتیسگر، بنگال غربی و غیره بسیار زیاد است.
اگر آن را برای مدت طولانی بنوشید، ممکن است باعث مسمومیت مزمن با آرسنیک شود که منجر به تغییر رنگدانه، آسیب پوست و حتی سرطان شود. علاوه بر آب با آرسنیک بالا، مشکلات آب زیرزمینی مانند آب با فلوراید بالا، آب تلخ و شور و آب با ید بالا نیز در هند بسیار برجسته است.

علاوه بر این، وضعیت کنونی آب های زیرزمینی در هند به دلیل دفن زباله های غیر استاندارد، مخازن سپتیک و تخلیه کودها و آفت کش ها از انسان بدتر شده است. در درازمدت، آلودگی های پیچیده منطقه ای که حل آن دشوار است، به تدریج شکل می گیرد و در نهایت بر کیفیت آب رودخانه های سطحی تأثیر می گذارد و کل چرخه آب را از بین می برد.

با تشدید تغییرات اقلیمی جهانی و تأثیر فعالیتهای تولیدی انسانی، در حال حاضر نزدیک به نیمی از مردم هند با بحران آب مواجه هستند و سالانه 200،{1}} نفر به دلیل عدم دسترسی به آب سالم جان خود را از دست میدهند. تا سال 2025، سرانه آب موجود به حدود 1400 مترمکعب کاهش خواهد یافت و تا سال 2050 به 1250 مترمکعب کاهش خواهد یافت.
از آنجایی که مشکل بسیار جدی است، هند چه اقداماتی برای مدیریت منابع آب زیرزمینی انجام داده است؟ آیا تاثیری دارد؟
چگونه حکومت کنیم
اول از همه، یک نفر باید آن را مدیریت کند. در حال حاضر، هند دارای چهار مؤسسه اصلی شامل کمیسیون مرکزی آب (CWC)، اداره مرکزی آب های زیرزمینی (CGWB)، شورای مرکزی آب های زیرزمینی (CGWA) و هیئت مرکزی کنترل آلودگی (CPCB) است که منابع آب زیرزمینی را در سراسر هند مدیریت می کنند.
دوم تدوین چارچوب حکمرانی است. در سال 1882، هند قانون حق ارتفاق را معرفی کرد که به جزئیات حقوق غیر تملکی مالکیت پرداخته است و امروزه نیز مورد استفاده قرار می گیرد. این قانون مقرر میدارد که کسانی که در هند زمین دارند میتوانند منابع آب سطحی و زیرزمینی منطقه خود را توسعه و تصفیه کنند. این قانون به یکی از موانع هند برای تنظیم برداشت از آب های زیرزمینی تبدیل شده است.

در سال 2011، دولت هند لایحه های مدل برای مدیریت آب های زیرزمینی را صادر کرد. این لایحه استفاده از آب های زیرزمینی را روشن می کند و به ایالت ها و جوامع این اختیار را می دهد که استفاده از آب های زیرزمینی را تنظیم کنند. دو سال بعد، دولت هند سیاست ملی آب را به روز کرد و اصول کلیدی برای مدیریت تقاضای آب زیرزمینی، کارایی، زیرساخت و قیمت گذاری را روشن کرد.
جدیدترین طرح بزرگ آب زیرزمینی، طرح آتال بوجال یوجانا است که در سال 2019 پیشنهاد شد. انتظار میرود این طرح به روستاهای کمآب در هفت ایالت از جمله هاریانا، گجرات، کارناتاکا، مادهیا پرادش، ماهاراشترا، راجستان و اوتار پرادش کمک کند تا از شر آن خلاص شوند. بحران آب زیرزمینی و استفاده ایمن از آب ظرف پنج سال.
ارائه این لوایح و طرح ها وضعیت فعلی بهره برداری بی رویه از آب های زیرزمینی در هند را تا حدودی کاهش داده است.
در مقایسه با ارزیابی جامع در سال 2017، کل تغذیه سالانه آب زیرزمینی در هند در سال 2020 به میزان 4 میلیارد متر مکعب افزایش یافته است. میزان کل آب زیرزمینی قابل بهره برداری در طول سال نیز 5 میلیارد متر مکعب افزایش یافته است و برداشت سالانه آب زیرزمینی نیز افزایش یافته است. برای مصارف آبیاری، خانگی و صنعتی نیز 4 میلیارد مترمکعب کاهش یافته است. این روندهای توسعه مثبت به روش های بررسی دقیق و فزاینده هند برای منابع آب زیرزمینی و عملیات شبیه سازی پارامترهای دقیق تر نسبت داده می شود.
هیئت مدیره مرکزی آب زیرزمینی هند (CGWB) هر سال در ژانویه، آوریل یا می، آگوست و نوامبر، دادهها را از 22730 نقطه پایش سطح آب زیرزمینی در سراسر کشور جمعآوری میکند و ایالتها نیز نظارت و ارزیابی منظم را بر اساس چرخه سطح آب منطقهای انجام خواهند داد. تفاوت. با استفاده از این داده های ارزیابی برای ترسیم نقشه های آبخوان و اتخاذ کنترل های مهندسی، ایالت های هند به تدریج به مدیریت پایدار منابع آب زیرزمینی دست خواهند یافت.
به عنوان مثال، در آندرا پرادش، که مجاور خلیج بنگال در جنوب است، دولت بر اساس ویژگیهای سازندهای سنگی، ایالت را به 667 واحد ارزیابی تقسیم کرد و منابع آب زیرزمینی را طبقهبندی و ارزیابی کرد. علاوه بر این، فعالیت های صرفه جویی در مصرف آب به نام Neeru-Chettu و مدل های آبیاری صرفه جویی در آب مانند آبیاری میکرو ترویج شد. این عملیات باعث افزایش 300 میلیون مترمکعبی منابع آب زیرزمینی در آندرا پرادش در پنج سال شده است.

امروزه بسیاری از ایالت های هند مدل ارزیابی مشابه آندرا پرادش را اتخاذ کرده اند. این عملیات تصفیه شده به طور قابل توجهی آب های زیرزمینی را در ایالت های مختلف هند، حداقل از نظر داده، بهبود بخشیده است.
در آینده، مدیریت پویا پایدار آب های زیرزمینی نیز هدف اصلی هند برای حفاظت از منابع آب زیرزمینی خواهد بود. با این حال، برای کشور پرجمعیتی مانند هند، که در آن سطح مدیریت منابع آب زیرزمینی نیاز به بهبود بیشتر دارد، هنوز راه زیادی برای رسیدن به این هدف وجود دارد.
